Quecheparece no Camiño: de León a Santiago en catro días

Ola a todos. Despois de catro días facendo o Camiño de Santiago en bicicleta, toca facervos un resumo no blog. Iso si, antes de nada queriamos aproveitar para agradecervos os ánimos a todos aqueles que seguistes esta aventura a través do twitter e do flickr, como mostiboy, AnibalBaez, miorbea, Rosendo_93, Squash019, mdibuja, informaticofeo, albertodafonte ou iagogz, entre outros.

Comentar que se tratou dunha experiencia moi gratificante, de superación, que recomendamos a todo o mundo, na que se coñece xente e se desfrutan de paisaxes marabillosos, e tamén na que se sufre, pero na que un se ve recompensado ao chegar á meta cando ve o traballo cumprido.

No noso caso o peor de todo foi o tempo. Xa comezamos con mal pé o mércores 31. Chegamos a León a mediodía e xa caía algunha que outra gota. Aproveitamos para coñecer a zona antiga e tamén a catedral, para ir enchoupándonos do ambiente do Xacobeo.

E as tres da tarde decidimos comezar a ir quentando as pernas. Así que rumbo a Astorga. Foi comezar e poñerse a chover, virnos o vento de cara e mesmo tivemos que sufrir algún que outro pedrazo. E vese que o mal tempo espantou ao resto de peregrinos, porque ata Astorga non vimos polo camiño máis de 10 persoas andando.

O momento impactante do día foi cando paramos para selar a credencial do peregrino en Hospital de Órbigo. A persoa que nos atendeu era un zamorano que estivo moitos anos traballando en Galicia e que agora estaba de voluntario nese albergue, despois de sufrir tres apoplexías. Contounos que foi condutor de autobuses moitos anos e que a última ruta que levou partía de Galicia. E mesmo nos ensinou o seu coche, no que levaba con orgullo unha pegatina ben grande na que se lía: Ferrol-Alxeciras. Falounos do boa xente que eramos os galegos, do ben que o trataramos e de que iso de que somos pechados e fríos non era máis ca un tópico.

A xornada rematou en Astorga, a onde chegamos a iso das sete e media da tarde. Deixamos as bicis e aproveitamos para ir mercar algo e coñecer a zona antiga.




De volta ao albergue descubrimos que xa tiñamos novos compañeiros de cuarto: dous irmáns coruñeses de 46 e 47 anos que ían comezar ao día seguinte o Camiño. Tiñan forzas abondas e xa ían iniciar a ruta con 100 quilómetros. Os outros dous compañeiros eran dous amigos vascos que tamén comezaban ao día seguinte a súa peregrinaxe, seguinte a ruta da Prata pero ao revés, é dicir, que eles tiraban para o sur, ata Sevilla, a onde teñen previsto chegar o día 8 de abril.

O xoves pola mañá erguémonos con poucas horas de sono enriba (ronquidos varios, SMS nocturas e mesmo un espertador ás 4.30 da mañá non axudan moito a durmir) pero con forzas nas pernas. Así que partimos coa sorpresa de que nunhas horas nos atoparíamos con neve, antes de chegar a Foncebadón e á Cruz de Ferro.




Pasamos un pouco de frío, todo hai que dicilo, pero soportable. E así, aos poucos, coa filosofía do pedaleo alegre (graciñas Fafi polo consello), chegamos á Cruz de Ferro.



Dende aquí practicamente (con algunha excepción) foi todo baixada ata Ponferrada, de onde colguei unha foto dicindo que estabamos en Astorga (de onde saíramos á mañá), cando realmente, como ben comentaron varias persoas, se trataba do Castelo dos Templarios :D



Aínda quedaban quilómetros por diante, pero xa deixabamos atrás unha boa andadura. E o noso obxectivo do día, chegar a Villafranca do Bierzo, deu lugar a facer máis quilómetros e quedar aos pés do Cebreiro, en Vega de Valcarce. E alí chegamos a iso das seis e media da tarde, deixando atrás Trabadelo e Ambasmestas, onde tivemos ocasión de escoitar e mesmo falar con xente do lugar en galego (a pesar de que estabamos en León).

Aproveitamos para agradecer a acollida da responsable do albergue de Vega de Valcarce, María, que mesmo fixo filloas con chocolate para todos os que estabamos alí.

Dese día queda tamén o recordo da historia dun madrileño que nos relataba como uns días antes, antes da Cruz de Ferro outro peregrino no medio dunha tormenta de neve recollera a un rapaz alemán duns 15 anos da beira do camiño con síntomas de hipotermia. Deu volta con el, deixoulle a súa roupa, chamou á policía e acompañouno en todo momento. Vamos, que a solidariedade entre os peregrinos está aí, en todo momento.

Tampouco nos esqueceremos de María, unha coreana que se puxo este nome tras bautizarse aquí en España e da que só nos lembramos do seu apelido orixinario, Quon. Explicounos que estudaba teoloxía en Burgos e preguntounos se víramos moitos coreanos polo Camiño. Contestámolle que na nosa ignorancia non sabiamos distinguir un chinés dun coreano ou dun xaponés. E ela relatounos como en Corea do Sur estaba moi de moda o Camiño de Santiago, como saíra unha reportaxe na televisión explicando a filosofía da peregrinación a Santiago. A partir de aí publicáronse moitos libros e crónicas en todo o país, os coreanos comezaron a vir facer o Camiño e mesmo unha señora fixo unha especie de ruta de peregrinación nunha illa do país, emulando, pero en pequeno, o de Santiago.

E nestas chegou o terceiro día, o de subir ao Cebreiro. Espertou o día con chuvia e nesas seguiría, aínda que non por iso a paisaxe desmerecía.

Aos poucos fomos subindo, e subindo e subindo. E cal foi a nosa sorpresa ao descubrir que ás 11 da mañá xa estabamos arriba de todo. Por certo, que demostramos que hai cobertura e ben boa no Cebreiro, porque nada máis selar a nosa credencial subimos coa conexión de datos do noso móbilR fotos do momento.




Orgullosos de estarmos xa no alto do Cebreiro, pensabamos que o malo quedaba atrás, a subida, pero estabamos moi enganados. O peor de todo o Camiño chegou aí, na baixada. Cando só levabamos andados uns 500 metros tivemos que parar porque a auga-neve, o vento frontal e a intenso frío impedíanos andar. Pasámolo realmente mal. E foi aí onde nun bar, Casa Jaime, despois de meter as mans debaixo dunha billa con auga quente, a señora que nos atendeu ofreceunos uns guantes de plástico para levar nas mans e poder soportar o frío nas mans. E así, cos guantes de plástico, os da bici por riba e unha bolsa en cada man puidemos afrontar o descenso polos camiños de terra, intentando resgardarnos do vento.

Pero como as cousas malas non veñen soas, á altura do Alto do Poio rompeunos a cadea da bici. Menos mal que o meu compañeiro levaba ferramentas axeitadas e puidemos sacarlle a peza rompida e encaixala ben.

O frío e a auga seguiu con nós ata Triacastela, onde paramos a comer. A partir de aí fomos levando a cousa: pasamos Samos, chegamos a Sarria e marcámonos como obxectivo rematar o día en Portomarín. E ese tramo curto convertiuse en case catro horas de camiño, porque volveu romper a cadea da bicicleta outras dúas veces. Así que, con coidado e no prato pequeno e no piñón pequeno, demos chegado pasadas as oito da tarde á fermosa vila de Portomarín. Alí, a pesar de ser festivo, nun taller cambiaron a cadea da bici e mesmo puxeron na miña zapatas novas para frear (as que tiña desgastáronse coa lama baixando o Cebreiro).

O sábado volveu amencer con chuvia. O día anterior marcarámonos como obxectivo chegar a Santiago, pero non o tiñamos tan claro. Tres días seguidos durmindo mal pasan factura a calquera. Pero o certo é que coa filosofía de irmos pouco a pouco fomos chegando a Palas de Rei, a Melide, pasamos Arzúa e xa non semellaba tan complicada a idea de poder rematar o día no Obradoiro.

Temos que dicir que nesta etapa foi na que máis peregrinos atopamos. O Camiño estaba cheo de xente, moita dela coxeando e sufrindo a chuvia e a lama, pero con ánimo e forza. Mesmo atopamos peregrinos dacabalo e con algún que levaba as súas pertenzas nun carriño.

E nestas chegamos á praza do Obradoiro, con algo de chuvia pero contentos coma cucos por termos feito o Camiño con forzas e nun día menos do previsto.



As pernas, a R e a bici aguantaron estupendamente, todo hai que dicilo.



Polo que nos sentimos coma o resto de peregrinos, unha sorte de superheroes que superaron o malo, sacaron forzas en momentos complicados e chegaron á meta máis que felices.



O dito, que neste ano tan importante para Galicia animamos a todo o mundo a facer o Camiño e a demostrar a todos aqueles que nos visitan o boa xente que somos ;)

Un saúdo.

PD: e se alguén fai o Camiño en bicicleta, que non esqueza mirar ben o tempo antes de saír, levar guantes longos de plástico (non vaia ser), unha cadea de reposto, uns freos e uns parches para as rodas (nós tivemos a gran sorte de non pinchar, pero non foi o habitual vista a experiencia doutros compañeiros).

Comentarios

Enviar un comentario